Best Friends
Zit ik niets vermoedend wat te lezen over WordPress en bloggen en hoe ik publiek moet opbouwen, kom ik al klikkend op een groots voorbeeld ze heet Rachel Bertsche. Ze schrijft al twee jaar een relaas over BFF en heeft heel veel volgers die actief commentaar geven. Dan wordt bloggen dus heel leuk, want wie schrijft er nu voor de onmetelijke leegte van cyberspace. Het is als die vader die als twaalf jaar elke week een foto van zijn dochter maakt en het dan in twee minuten afspeelt. Je moet dus focus hebben en geduld. Yeah right ik ben tweeling! weet je nog?
Onmiddellijk denk ik bij BFF ook aan die horror zapmomenten van manlief en zie ik het plastic beeld van Paris Hilton, je weet wel die Barbie maar dan steenrijk en steenvereeld. Ja homo’s kijken naar RTL5, sommige dan. Ik Google maar even, want ik ben groen. BFF staat voor Best Friends Forever, een meisjes ding… heb ik weer. Hoe zit het eigenlijk met mijn Best Friends? Heb ik die? Zijn die dan voor altijd? Hoe zit het eigenlijk met jouw beste vrienden? Zie je ze nog?
Mijn eerste beste vriendje van de lagere school is dood, heeft al jaren geleden zelfmoord gepleegd, dus dat gaat goed. Op de lagere school in Heerhugowaard- de naam zegt het al was het niet veel. Gelukkig had ik mijn zus- heb ik nog, mijn zus zie ik niet veel en het is altijd goed. Dat was niet altijd zo we konden elkaar niet uitstaan totdat we voorbij de 30 kwamen. Tja, wijsheid kan je niet stoppen. Mijn zus is dus een BFF.
Op de havo had ik een jongens BFF, nou ja ik was gewoon smoorverliefd en ik mocht naast hem zitten. Prachtige gozer, mooi lijf van het vele fietsen en hij wilde politieman worden. Ideale situatie voor een beginnende-en-veel- te-verlegen-homo-in-wording. Hij was ook een soort beschermheer, tegen al die pestkoppen waarvan een deel nog meegekomen was uit de Mavo tijd. Totdat hij een vriendin kreeg…one down.
In die tijd kwam ik een lieve vriendin tegen, we zijn elkaar altijd trouw gebleven aan elkaar, en zelfs met elkaar “getrouwd” toen we beide onze comming-out niet meer wilde tegenhouden. We hadden een eigen taal met eigen werkwoorden. Henken was zo’n werkwoord en ook begrip, het kon van alles betekenen wat alleen wij wisten. Ik heb het laatst nog tegen mijn Henk gezegd, nee hij kon niet lachen. Ik ging de verpleging in en zij ging studeren aan de SICSA- zo heette dat toen nog. Alle echtgenotes lang zijn we bij elkaar gebleven, heel veel lief en leed hebben we gedeeld en ook elkaars huwelijk. Het is altijd goed ook al is ze soms een draak. Ze is ook de biologische moeder van de kinderen waarvan ik donor-vader mag zijn. Mega BFF for life zou ik zeggen.
Uit diezelfde tijd stamt een vriendschap met een Schoenmaker, ik ken hem al uit de tijd van mijn eerste man. Een heerlijke vent en we kennen elkaar al decennia. Een klassieke poldernicht uit Alkmaar, culinair, belezen, decoriaans, licht kunstzinnig Ik heb bij hem gewerkt tijdens mijn studie aan de hogeschool Alkmaar. Hij leerde mij “praten-en-brijen-tegelijk”, want er moet gewerkt worden. Heerlijk Amsterdam onveilig maken en extreem melig tijdens Koninginnedag- na een tweede plakje hasjcake- want er gebeurde niets. Lange fietstochten hebben we gemaakt door de Noord-Hollandse polders maar wel met een flesje wijn en stokbrood met paté, want te fanatiek is niet de bedoeling. Van hem heb ik verkopen geleerd; heerlijk om de dames op leeftijd met dito schoenen zeer tevreden naar huis te zenden met de mooiste schoen en het nieuwste crèmepje. Hij is inmiddels pensionado en geniet van het leven, we gaan nog vaak fietsen samen met tien potten. Goed voor het evenwicht zeggen we altijd; zeker BFF.
Op de Uni van Maastricht had ik ook een BFF, een heerlijke dikke nicht. We zaten samen op Gezondheidswetenschappen en hij was mentor tijdens de “in-kom-weken” Ik was 27 toen ik de wetenschap en Maastricht ging ontdekken. Gewoon na de HBO-V, ik had binnen drie weken een kamer, dus wie blijft dan in Alkmaar? We maakten de gangen van het Maastrichtse onveilig als we elkaar weer riepen met een hoge C- dat doen homo’s nou eenmaal, dan gaat het direct drie octaven hoger. Dat weerklonk zo mooi in de gangen van het oude kloostergebouw. De opgetrokken wenkbrauwen die dat opleverde van de jongens en meisjes die rechten en economie studeerde, daar ging het om want wie wil er geen publiek?. We vormende samen met Hetty een supertrio en bepaalde of de lesgroep ging leren of keten. Hetty werd op weg naar Maastricht dood gereden met haar eindscriptie in de achterbank. We hebben samen een academische tien gehaald, mijn enige en eerste tien. Ben nog al van de zesjes- vanwege alle vogels die ik zie vliegen, tweeling! dat zeg ik toch. Ik raakte hem kwijt toen hij een jaar eerder afstudeerde en in Breda ging wonen maar heb hem onlangs via Facebook weer gevonden. Hij is nu mega slank, kan marathons lopen en heeft een succesvolle therapeutische praktijk. Het voelt weer heel om op de hoogte te zijn van elkaars wetenswaardigheden, de tête a tête moet nog gepland en het is goed zoals het is
Na de Uni ben ik de zorg in gegaan en door mijn ‘geweldige’ communicatieve vaardigheden met NLP in aanraking gekomen. Iedereen begon te huilen als ik feedback gaf. Hoe kan dat nou? De dames in een verzorgingshuis op Texel stonden elkaar redelijk naar het leven. Van een zorgdossier was geen sprake maar de onderlinge tamtam was des te levendiger. Dus er moest gecommuniceerd worden.. zo kwam NLP eigenlijk langs zij ik vond het geweldig het bracht zoveel vernieuwing in een stoffig verzorgingshuis. Ik kreeg de dames zover om te gaan zingen in plaats van het verplichte overleg van 09.00 uur. Wat een mooie stemmen en wat een verandering kwam er los. Waarom anderen niet mee mochten doen? Waarom er gezongen werd in een bejaardenhuis? Waarom iedereen zo overdreven vrolijk werd? De verandering was van korte duur. Voer voor elke NLP onderzoeker, maar daar gaat het niet over, Pee focus jezelf! Ik had een heel goed contact met de trainster van toen, ze deed aan Ho‘oponopono, woonde in Langedijk, we deelde de liefde voor lekker eten, moeilijke mannen en NLP een mega kleurrijke vrouw- we raakten elkaar kwijt- geen BFF dus.
Ik studeerde eind jaren 90 (van de vorige eeuw!) aan het IEP in Nijmegen en had een BFF, ze werkte bij DNB en zat in een scheidingsprocedure. We vonden elkaar in het leed; zij had net haar dochtertje verloren en ik net mijn man- uh die leeft nog hoor. Niet veel later bekende ze toch verliefd de zijn op haar collega die naast haar zat op het IEP. Ze zijn inmiddels getrouwd, ze is niet verder gegaan, NLP kan confronterend zijn en wie wil er nu veranderen. Jij wel? Het contact met haar bevindt zich inmiddels aan de zij-lijn en dat is voor ons prima. Inzichten en levenswijsheid werden besproken tijdens copieuze diners in het Nijmeegse – het leven verankeren noemde we dat. Alle zintuigen inzetten om het leven en het geleerde te vieren. We zien elkaar nauwelijks meer, één keer per …bijna een jaar Rob! Toch is het altijd goed.
Het is sinds die tijd dat ik My ken ze was een bekende verschijning op het IEP en ze gaf begeleiding aan de nieuwkomers. “Bij My kijken we niet op een onsje meer”, roep ik altijd echt een mega pot. Met haar deel ik ook veel leed en lief. Het is een sterk wijf, super vriendin. Ruim 1,85 groot en een beetje verlegen dat wel. Dus het was echt hilarisch als we uitgingen en ik opzichtig haar aan een mogelijke kandidate wilde matchen. My en ik zijn de Health Certification gaan doen en daarna de sjamanen opleiding “Healing the Lightbody” met Alberto Villodo.
Nou die lichtlichamen doen het alleen die gedroomde carrière van zelfstandig healer/therapeut/sjamaan- die moet nog ff komen. Maar het is nog geen 21 december er is nog alle tijd. Focus, focus Pee.
Manlief dan?
Manlief is mijn rots in de branding, tegen hem heb ik ja gezegd. Hij is mijn stoere man bij wie ik lekker mag miepen. Ik kan met hem lachen en ik voel me bijzonder met hem. Ik ben ook zijn rots in angstige momenten, als ik zijn geest tot rust breng bij pijn. Ik kan hem ook haten en lastig vinden en me mateloos irriteren als hij snurkt. Maar ja, dan heeft hij zo’n blik met die hemelsblauwe ogen… mijn hart jubelt elke dag als ik hem zie op het tuinpaadje.
Met je man deel je andere dingen dan met je vriendinnen. Dan ben ik het toch weer met Rachel eens, je man kan van alles zijn en het is toch anders.
Geplaatst door Peter Bosch - Jansen 
