De zon op zijn hoogste stand
Ik heb en haat liefde verhouding met de zon en al helemaal met de middagzon; veel te warm en veel te veel. Ik ben een lente kind nog net, 18 juni verdacht veel kreeft dat wel. Ik wil een lente kind zijn; de lente van veel beloftes, fris groen, nieuwe dingen, groeien en lente bloei daarom hou ik van de ochtend. 
Ik hou ook van de avondzon als het licht goud wordt en de avond gaat komen, het koude blauw verjaagt het vurige avondrood. De magie van de nacht en het zilveren licht van de maan.
Ik kan heel goed zorgen dat iemand zijn zon kan stralen en ik hou van de zon in de schaduw van een boom. Al mijn geliefden zijn zon aanbidders of geweest, geboren onder het sterrenbeeld leeuw of gewoon gezegend met een voorliefde voor de zon; veel zon. Net als mijn moeder, ze was een leeuw jarig in july. Bloedverzengend heet was het op haar verjaardagen, veel te heet voor een tweeling. Mijn moeder hield van zonnen en de zon hield van haar. Toch scheen de zon voor haar maar kort, haar bloei was intens en hevig maar niet voor lang.
Mams
Ze bloeide vanaf haar 40e toen ze zich bevrijd had van de ketenen van haar huwelijk. Mams beviel van mijn zus en was blij daarna kreeg ze een miskraam. Ze wilde geen kinderen meer vertelde ze me ooit tijdens een wandeling en toch kwam ik. Ze heeft het kind nooit gezien en het trauma niet verwerkt, meer dan een mededeling werd het niet. Zo ging dat in de katholieke jaren zestig.
Moeders ging na haar 40e weer naar school, alsnog naar de moeder mavo, zeer leerde auto rijden en talen als Duits en Engels. Ze had haar eigen autootje en kwam langs met een “overlevingspakket” als ik weer eens op mezelf woonde. Dan maakte zij schoon en zette ik de koffie. Mijn moeder zocht en vond haar geluk bij een andere man, die nam haar mee naar verre landen en opwindende steden zoals Berlijn en Parijs. Ik heb mijn moeder jaren niet meer gezien en toen ze terug kwam, was de herfst voor haar in volle gang. Haar gedachten net als haar woorden waaiden weg als de bladeren in de oktoberzon, en de vergetelheid trad heel snel in. Ze was al diep in de hersfst van haar leven terwijl de zon net voorbij het hoogtepunt had moeten zijn. Ik hield van mijn moeder zoals een echte moedersjongen doet; dat hoort bij homo’s volgens Bert Hellinger, macho’s en homo’s zijn moederskinderen. Ik was een moederskind en toen het leuk kon worden was het te laat. Haar winter zon vebleekte verder en ze keerde terug naar haar veilige cocoon nauwelijks bewust van het leven om haar heen. Er bleef allen nog maar een schim over van haar oude glorie, van de leeuw die ze ooit was bleef een oud katje over. De vrouw waar ik velig naast kon staan tussen het voorbij razende verkeer verdween. Een oude sjamaan vertelde me een paar jaar geleden dat mijn broertje en ik dezelfde ziel zijn, twee vormen van één bewustzijn. Ik ben kennelijk teruggekomen om mams te helpen met de laatste oversteek. Die had ik toch al geleerd. De rollen werden omgekeerd en ik heb haar verzorgd, kwetsbaar als ze was verloor de wil om te leven maar de angst voor de dood bleef, als de zon die maar niet onder wilde gaan.
Mijn vaders bloei
Mijn vaders zon heeft geschenen al heb ik dat niet gezien. Wel op foto’s, als hij stoer met een kerkspits op zijn schouders omhoog klimt en lachend op de foto gaat met een loden kruis. Mijn vader bloeide toen hij loodgieter was en oma nog leefde. Hij was de bink had al heel snel een baan en geld om handen. Oma was ons middelpunt en we woonde dicht bij elkaar, zoals dat gaat bij families uit een volksbuurt. Een familie opstelling maakte duidelijk dat pa zijn eerste liefde een deceptie werd. Techneut, branieschopper en alles kunner als hij was mocht hij de boerderij van zijn liefde opknappen om daarna gedumpt te worden. Mijn vader viel van het dak met met hem zijn dromen in duigen, ik ken hem als ontevreden ambtenaar bij de PWN. Het kruis dat hij droeg viel hem zwaar en hij werd steeds beter in teleurstellingen. Hij hield het leven steeds minder goed bij, was van de oude stempel nog van voor de 2e feministische golf en ik werd geboren in 1963. Ik werd nooit de zoon die hij had gehoopt, geen techneut wel verpleegkundige geen hetero wel een homo donor-vader. Mijn ouders hebben nooit echt van elkaar gehouden ze hebben samen overleefd en toen ze konden gaan leven was de liefde op. Pa had wel een nabloei; hij onmoette een zeer lieve en geduldige vrouw die al zijn nukken kon weerstaan en vergeven, ze is een engel geweest. Met paps en mij is het nog net optijd gekomen; ik kon en wilde niet leven naar de verwachtingen die hij had en toen we de strijdblijl konden begragen is hij drie weken later overleden. De zon in zijn hart had al een paar keer geflikkerd als een supernova, het wederzijds vergeven was een goed stap voor ons allebei. Zijn heengaan was niet groots eigenlijk stiekum. Zomaar toen zijn vrouw even naar de sperciebonen op het vuur ging kijken, liet hij zijn levensvuur los. We hebben een mooi afscheid georganiseerd met alle katholieke rituelen vol pracht en praal. Want die ouwe werd bang bij de naderend einde, tja de kerk doet rara dingen met een mens.
Trouw aan het familie systeem
Hier ben ik dan bijna 49 met een pracht aan voorbeelden- hoe je er net niet komt. Een overgroot vader die geen pattent legde op een haarwater, een opa die gehandicapt raakte tijdens de grote depressie en een vader die met droom en al naar beneden kwam. Trouw zijn aan de familieziel is een oerkracht zegt de theorie; dat merk ik. De ziel van de familie geeft veiligheid en geborgenheid ook al is het familie verhaal weinig heroisch. De eenzaamheid en de angst om uit het systeem te stappen, ik voel me anders maar weet niet waar ik toe behoor. De familie hoe warm ook, was beperkend en ik heb nog geen idee wat mijn levensdroom nu precies is. Dus ben ik nu met de zon zo ongeveer op mijn hoogte punt net geen 50 jaar. Een bul op zak en toch geen onderzoeker, manager en wel in het middenkader, spiritueel ontwikkeld en niet verlicht. Vader van twee mooie kinderen en wel op afstand. Begeleider van twee prachtige Border Collies die geen wedstrijden mogen doen. Geboren in de het begin van de jaren zestig en pas kind van de jaren 70. Niet zo gek dat ik verzot ben op tranformaties en persoonlijke ontwikkeling en daarom laat ik zoveel mogelijk filmpjes op mijn Facebook zien. Gewone mensen die het wel maken, die hun middelmatigheid overstijgen door dat ze net op het juiste moment de juiste dingen willen.
Is this all there is?
Dat denk ik vaak; “is dit dan alles? ” het gevecht met mijn eigen middelmatigheid is groots. Ik leef het leven waar miljoenen zeer tervreden mee zijn, hele televisie netwerken zijn er op afgestemd en toch blijft het knagen. Doe ik het goed? goed genoeg? heb ik het ooit goed genoeg gedaan? Dan zet ik al mijn NLP vaardigheden in en reken ik af met de demonen van de familie historie. Ik zie de schatten van het alle-daagse-leven en tel mijn zegeningen. Ik mediteer en de woeste zee van mijn geest wordt vlak als een spiegel. Ik geniet van het hemelse blauw en de zonnestralen. Tot de volgende grijze maandag, ik hou niet van de zon achter de wolken of hou ik niet van de wolken voor de zon?
Gelukkig is de zon in een nieuw fase, zelfs veel sneller dan verwacht keren de polen om zoals ze elke elf jaar doen. De zon begint een nieuw leven en wij ook, wie weet wat er voor mij in het verschiet ligt. Ik doe nog ff een You Tube filmpje.
Geplaatst door Peter Bosch - Jansen 
