Sneeuw in Nederland, we zijn het al jaren niet gewend en het is zo heerlijk. Vanmiddag gaat het sneeuwen en daarna komt de regen. Veranderingen zijn nu eenmaal het enige constante in ons leven. Wandelen in de sneeuw is heerlijk zeker met mijn twee Borders. Ik kan me verbazen over hun tomeloze inzet. 
Vol enthousiasme gaan ze voor het zoeken naar de oranje bal die onder de dikke sneeuw verdwijnt. Ze vinden het helemaal geweldig als ik de frisbee weg werp en zij het hem dan in de vlucht kunnen vangen. Het enthousiasme is aanstekelijk voor mij, voor de honden en we vergeten de omgeving.
Dan besef ik ineens dat is het: volledige overgave, helemaal aanwezig zijn en opgaan in. Niet mekken over de kou en de gladheid of de bestuurders die ons laten wachten bij het oversteken. Nee alleen maar concentreren op wat we gaan doen en dan maar genieten.
Ook al zitten ze onder de sneeuw en scheurt een teennagel in op de scherpe ijsranden die ontstaan op het wandelpad. Ze blijven vol enthousiasme, wachten vol spanning op hun beurt om weer te mogen racen.
Deze attitude is een voorwaarde het bereiken van gezondheid, verandering of welke gewenst resultaat.
100% inzet gaat niet over winnen, het gaat over inzet en soms is het resultaat winst en soms niet. Soms vangt één van de honden de frisbee en soms klappen haar kaken in de lucht op elkaar en landt de frisbee verder op. Dat geeft niet want het plezier is enorm en plezier geeft levenskracht.
Als we zouden spelen om te winnen, dan komen de frustraties vanzelf om de hoek, dan wordt het een krampachtige bezigheid en komt het mogelijk falen om de hoek kijken.
Persoonlijk geloof ik niet in falen en fouten, wel in vergissingen en leerlessen. Soms gooi ik de frisbee niet goed of let ik niet op de windrichting, dan ploft het neer. Bliss rent er wel op af en kijkt me dan aan met een bepaalde blik. Als winnen mee zou doen dan zou ik boos worden op haar. Bliss vergeeft me onmiddellijk- dieren houden geen wrok en ze brengt de frisbee direct terug terwijl haar zus al verlangend in de starthouding staat om weg te rennen. Zo werkt het ook bij alles wat ik onderneem, als ik succesvol wil zijn sta ik voor de keuze: ga ik er voor of niet.
De reigers in de bomen zetten zich ook in dit weer 100% in voor de bouw van hun nest. Immers de dames keuren de heren op hun bouwkunst. De mollen langs het Perenpad hebben het weerbericht gehoord en de eerste hopen worden omhoog gestuwd. Dat is ook 100% inzetten op het moment dat het er toe doet.
Bij mijn Border Collies zit dat ingebakken en heet het ‘wil to please’, ze zullen altijd voor me willen werken of dat nu een frisbee, bal of schaap is.
Ik kan nog zo veel leren van de dieren om me heen. Groet Peter
he Peter,
dat is een mooi stuk en wat mij betreft helemaal waar. Overgave is absoluut nodig, maar ik denk dat het onmogelijk om continu in de overgave-mode te zitten.
lieve groet,
Wasilie
Hoi Wasili,
Je hebt helemaal gelijk. Goede observatie!
En als je wel iets onderneemt dan is volledige inzet een verandering tot stand te brengen. Volledige inzet heeft de vorm van helemaal aanwezig zijn en niet verstrooid, dan gaat de inzet vloeiend en kost het weinig energie. Sterker nog het geeft juist energie.
Als ik naar mijn honden kijk dan lukt het hun wel. Mijn vraag is dus hoe lukt hen dat? Volgens mij zit dat in het plezier dat ze hebben en het feit dat ze niet denken. Het is vaak onze gewoonte om ‘te denken over’, dat het plezier van volledig aanwezig zijn in de weg staat.
Dank voor je bijdrage, groet Peter